گیر افتادگی شانه

نحوه درمان سندرم گیر افتادگی شانه

هدف از درمان سندرم گرفتگی شانه کاهش درد و بازیابی عملکرد شانه است. درمان سندروم گیر افتادگی شانه به علت آن وابسته است. در صورتی که علت گیر افتادگی شانه را ندانیم درمان پیشنهادی ممکن است بی‌تأثیر باشد و حتی در مواردی باعث بازگشت درد نیز می‌شود.

در شرایطی بسته به علت بیماری، گیر افتادگی شانه به صورت غیرتهاجمی درمان می‌شود، در مواردی نیز شاید فرد به جراحی نیاز داشته باشد. البته استفاده از روش‌های درمانی غیر جراحی نیاز به مشورت با پزشک دارد. برای آسیب‌های جدی نباید از این روش ها استفاده کرد.

سرما درمانی

این روش درمانی غیرتهاجمی شامل قراردادن یخ به مدت 10 الی 15 دقیقه بر روی محل درد است. فرد می‌تواند با گذاشتن 3 الی 4 بار کمپرس یخ بر روی محل درد علائم آن را کاهش دهد. برای اینکه بدن را از عوارض یخ در امان نگاه دارید می‌توانید یخ را درون یک کیسه بریزید یا داخل حوله قرار دهید.

استراحت کنید

استراحت کردن نیز جز درمان‌های غیرتهاجمی است که از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. باید از انجام تمرینات سنگین یا هرگونه حرکتی که باعث تشدید درد می‌شود خودداری کرد. اگر فرد بعد از هر فعالیتی احساس درد داشت، می‌تواند استراحت کند. درد داشتن می‌تواند به علت افزایش التهاب باشد و روند بهبود را کند کند. انجام حرکات هوازی به صورت ثابت و منظم می‌تواند کمک‌کننده باشد. دوره استراحت، یخ درمانی و داروهای ضدالتهاب باید حداقل برای یک هفته انجام شود. البته استراحت باید با تجویز پزشک و متناسب با وضعیت بیمار باشد.

دارودرمانی

برخی از داروهای تجویزی پزشک می‌تواند به کاهش درد کمک کند. این داروها شامل داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن است. ورزشکارانی که به آسم مبتلا هستند نباید از ایبوپروفن استفاده کنند. البته شاید داروها در طولانی‌مدت اثر نداشته باشند و بعد از مدتی فرد دوباره درد را تجربه کند. اگر شما نیز بعد از مصرف داروهای تجویزی پزشک، همچنان درد و سایر علائمتان بهبود نیافته است، مجدد به پزشکتان اطلاع دهید.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپیست می‌تواند برای فرد یک برنامه درمانی بریزد و در کاهش درد شانه‌ها کمک کند. سپس می‌تواند تمریناتی در جهت تقویت شانه‌ها به فرد دهد. البته این روش درمانی زمانی امکان‌پذیر است که فرد آسیب‌های جدی ندیده باشد و یا درمان اولیه انجام شده باشد.

تزریق کورتیکواستروئید

اگر استراحت و ورزش در رفع درد کمکی نکند، تزریق استروئید به شانه می‌تواند به تسکین درد کمک کند. این روش به این صورت است که ترکیبی از استروئید و بی‌حس‌کننده موضعی به محل تزریق خواهد شد این روش نیز باید با صلاحدید پزشک متخصص انجام گردد. تزریق‌ها معمولاً فقط برای چند هفته ماندگاری دارند و در صورت توقف فیزیوتراپی و تمرینات ورزشی، ممکن است درد دوباره عود کند.

الکترو تراپی

فیزیوتراپیست می‌تواند از الکترو تراپی برای کاهش درد استفاده کند. سونوگرافی درمانی از امواج صوتی با فرکانس بالا باعث تأثیر بیشتر میکرو ماساژ به داخل بافت خواهد شد.

درمان جراحی گیر افتادگی شانه

جراحی گیر افتادگی شانه از طریق آرتروسکوپی انجام می‌گیرد. در این روش دو یا سه سوراخ کوچک در اطراف شانه ایجاد می‌شود. یک دوربین در سوراخ‌ها قرار داده می‌شود تا جراح بتواند ساختارها را از طریق صفحه‌نمایش ویدئو ببیند و ابزارهای کوچک جراحی نیز به درون مفصل وارد می‌شوند. جراح ممکن است قسمتی از استخوان آکرومیون و گاهی بخشی از بورس ساب آکرومیال را بردارد. به این جراحی، جراحی رفع فشار ساب آکرومیال یا آکرومیوپلاستی نیز گفته می‌شود. در صورت ابتلا به آرتروز یا پارگی روتاتور کاف نیز می‌تواند آن‌ها را نیز درمان کند.

این جراحی تحت بیهوشی عمومی انجام می‌پذیرد. به این معنا که فرد در حین جراحی هوشیار نمی‌باشد. اکثر افراد می‌توانند همان روز یا روز بعد از جراحی به خانه بروند و می‌توانند بعد از چند هفته دوباره از شانه خود به طور عادی استفاده کنند.

رعایت مراقبت‌های بعد از جراحی گیر افتادگی شانه می‌تواند تا حد زیادی در نتیجه جراحی تأثیرگذار باشد؛ بنابراین، فرد بعد از جراحی باید اسلینگ بپوشد. برای بازیابی حرکت، قدرت و ثبات در شانه ها می‌توان از فیزیوتراپیست کمک گرفت. بهبودی معمولا 3 الی 5 ماه زمان می برد. از انجام کارهایی که درد را بدتر می‌کند باید اجتناب کرد. از فعالیت‌هایی که نیاز به بالابردن مکرر بازو به بالای سر دارد (مانند شنا یا بازی تنیس) برای چند روز یا چند هفته خودداری کرد. همه چیز درباره جراحی شانه

ورزش‌های درمان گیرافتادگی شانه

ورزش‌ و حرکات اصلاحی تاثیر بسزایی بر درمان غیرجراحی گیر افتادگی شانه دارند و از طریق کاهش التهاب، بهبود حرکت مفصل و تقویت عضلات تثبیت‌کننده، روند بهبودی را تسریع خواهند کرد. انجام منظم این تمرینات به افزایش فضای زیر آکرومیون کمک می‌کند، جایی که معمولاً تاندون‌ها و بورس‌ها دچار فشردگی می‌شوند.

همچنین با بهبود الگوهای حرکتی و تقویت عضلات اطراف شانه، فشارهای غیرطبیعی از مفصل برداشته شده و احتمال عود مجدد عارضه کاهش می‌یابد. از آن‌جایی که این تمرینات بدون هزینه، قابل انجام در منزل و بدون عوارض جانبی هستند، به عنوان بهترین جایگزین یا مکمل عالی برای درمان‌های دارویی یا تهاجمی در نظر گرفته می‌شوند. بهترین ورزش‌های درمان گیرافتادگی شانه شامل:

کشش آونگی (Pendulum Stretch)

انجام این تمرین در مراحل اولیه درمان گیر افتادگی شانه بسیار مفید است؛ یعنی زمانی که بیمار دچار درد و محدودیت شدید در حرکت است. کشش آونگی با استفاده از نیروی جاذبه و بدون درگیر کردن مستقیم عضلات شانه، به حرکت نرم مفصل کمک می‌کند، التهاب را کاهش می‌دهد و دامنه حرکتی را به آرامی افزایش می‌دهد. این تمرین ساده اما مؤثر، موجب بهبود گردش خون در ناحیه آسیب‌دیده شده و فشار را از تاندون‌های فشرده‌شده در فضای مفصلی کم می‌کند.

نحوه انجام:

• کنار یک صندلی یا میز بایستید.
• دست سالم را روی صندلی تکیه دهید و بالاتنه را به جلو خم کنید تا دست آسیب‌دیده به سمت پایین آویزان شود.
• به ‌آرامی با حرکت بدن، بازوی آسیب‌دیده را به صورت دایره‌ای، سپس به سمت جلو-عقب یا چپ-راست بچرخانید.

نکات مهم

• تنها در صورت تجویز فیزیوتراپیست از وزنه استفاده کنید.
• دردی که احساس می‌کنید باید “محدود و قابل‌تحمل” باشد، نه تیز و آزاردهنده.
• حرکت باید از بدن شروع شود، نه عضلات بازو.

راه رفتن با انگشت  (Finger Walk / Wall Crawl)

تمرین راه رفتن با انگشت به صورت تدریجی و ایمن باعث افزایش دامنه حرکتی شانه در جهت بالابردن بازو می‌شود. این حرکت از طریق درگیر کردن خفیف عضلات و تکیه بر کنترل حرکات با انگشتان، به بازگرداندن تحرک مفصل کمک می‌کند بدون آن‌که فشار زیادی به ساختارهای حساس شانه وارد شود. این تمرین برای افرادی که از بالا بردن مستقیم بازو دچار درد می‌شوند، بسیار مفید است و به تقویت تدریجی اعتماد حرکتی بیمار کمک می‌کند.

نحوه انجام:

• روبه‌روی دیوار بایستید و فاصله‌ای حدود ۱۰ سانتی‌متر بگیرید.
• انگشتان دست آسیب‌دیده روی دیوار حرکت دهید، تا جایی که احساس ناراحتی خفیف شود (نه درد شدید).
• مکث کنید، سپس به آرامی دست خود را پایین بیاورید.
• می‌توانید این حرکت را به طرفین دیوار نیز انجام دهید.

نکات مهم:

• حرکات باید آرام، آهسته و کنترل‌شده باشند.
• تنه یا کمر نباید بیش از حد خم یا جابه‌جا شود.

کشش عرضی شانه  (Cross-body Shoulder Stretch)

این کشش به ‌طور خاص برای افزایش انعطاف‌پذیری عضلات خلفی (پشت) شانه طراحی شده است. با انجام این حرکت، تنش در نواحی عقبی کپسول مفصلی کاهش یافته و فضا برای حرکت آزاد تاندون‌های شانه فراهم می‌شود. این تمرین به کاهش خشکی مفصل، آزادسازی گیرهای بافت نرم و بهبود هماهنگی حرکتی شانه در حرکت‌های روزمره کمک می‌کند.

نحوه انجام:

• بازوی آسیب‌دیده را از جلوی بدن عبور دهید.
• با دست مقابل، آرنج آن را گرفته و به ‌آرامی به سمت سینه فشار دهید.
• ۱۵ تا ۳۰ ثانیه نگه دارید و سپس رها کنید.
• حرکت را برای هر طرف تکرار کنید.

نکات مهم:

• فشار نباید باعث چرخش شانه یا تنه شود.
• فقط تا آستانه کشش ملایم ادامه دهید، نه ایجاد درد.

چرخش خارجی با کش   (External Rotation with Resistance Band)

این تمرین برای تقویت عضلات چرخاننده خارجی شانه (به ‌ویژه عضله infraspinatus و teres minor) طراحی شده و نقش کلیدی را در پایدارسازی مفصل شانه ایفا می‌کند. با قوی‌تر شدن این عضلات، شانه در جای درست خود در حفره گلنوئیدی قرار می‌گیرد و از فشرده شدن تاندون‌ها جلوگیری می‌شود. انجام این تمرین در کاهش درد مزمن، افزایش کنترل حرکتی و جلوگیری از بازگشت مجدد عارضه بسیار مؤثر است.

نحوه انجام:

• یک کش ورزشی سبک را به دستگیره یا شیء ثابت ببندید.
• در حالی که آرنج خم شده و کنار بدن قرار دارد، ساعد را از جلوی بدن به سمت بیرون بچرخانید.
• تا جایی که بدون درد ممکن است، بچرخانید، سپس آرام به حالت اول برگردید.

نکات مهم:

• برای انجام این تمرین از یک کش ورزشی با مقاومت ملایم استفاده کنید.
• آرنج را به بدن بچسبانید و اجازه ندهید به سمت بالا حرکت کند.

بالا بردن یک دست به شکل Y در حالت خوابیده   (Prone Y Raise)

انجام این تمرین باعث تقویت عضلات بالابرنده تیغه‌های شانه می‌شود؛ عضلاتی که نقش مهمی را در پایداری و جهت‌دهی مناسب کتف ایفا می‌کنند. با انجام منظم این حرکت، وضعیت کلی بدن و موقعیت کتف بهبود یافته و فشار از روی نواحی جلویی مفصل شانه برداشته می‌شود. این تمرین برای افرادی مفید است که به دلیل ضعف عضلات پشتی، دچار کشیدگی یا فشردگی در جلوی شانه شده‌اند.

نحوه انجام:

• روی شکم دراز بکشید یا روی توپ تعادلی قرار بگیرید.
• بازوها را در زاویه ۴۵ درجه از سر (شکل Y) بالا بیاورید.
• انگشت شست رو به بالا باشد، تیغه‌های کتف را به هم نزدیک کنید.
• چند ثانیه نگه دارید، سپس پایین بیاورید.

نکته مهم:

• حرکت را با کنترل و بدون شتاب انجام دهید.

کشش روی دیوار (Wall Angels)

حرکت Wall Angels یکی دیگر از تمرینات اصلاحی بسیار مؤثر برای بهبود وضعیت شانه و قوس ستون فقرات است که در درمان گیر افتادگی شانه نیز نقش کلیدی دارد. این حرکت با فعال‌سازی عضلات پشت شانه، بین تیغه‌های کتف و ستون فقرات، به بهبود الگوی حرکتی کتف‌ها کمک کرده و دامنه حرکتی شانه را افزایش می‌دهد. این حرکت همچنین موجب باز شدن قفسه سینه، کاهش حالت قوز و بهبود عملکرد عضلات پشتی می‌شود، که در نهایت نیز فشردگی تاندون‌ها در مفصل شانه را کاهش خواهد داد.

نحوه انجام:

• به دیوار تکیه دهید به ‌طوری که پشت سر، شانه‌ها، باسن و پاشنه‌ها با دیوار تماس داشته باشند.
• بازوها را در وضعیت «کف دست‌ها رو به بیرون» در دو طرف بدن بالا بیاورید، طوری که بازو و ساعد زاویه ۹۰ درجه بسازند (مثل بال فرشته).
• به‌ آرامی بازوها را به سمت بالا حرکت دهید تا زمانی که به بیشترین ارتفاع بدون درد برسید.
• سپس به آرامی به حالت اولیه برگردید.
• در تمام مدت، پشت و شانه‌ها را به دیوار بچسبانید.

نکات مهم:

• اگر تماس پشت کمر با دیوار سخت است، کمی زانوها را خم کنید تا گودی کمر کاهش یابد.
• حرکات را آهسته و کنترل‌شده انجام دهید؛ از بالا آوردن سریع بازوها پرهیز کنید.
• در صورت احساس درد یا سوزش در شانه، حرکت را متوقف کنید.
• در ابتدای تمرین ممکن است ناحیه کتف یا پشت بازو کمی سفت باشد، که طبیعی است.

انجام منظم این حرکات اصلاحی مانند کشش‌ها، تقویت عضلات پشت شانه و بهبود تحرک مفصل، می‌تواند نقش مهمی را در کاهش درد، افزایش دامنه حرکتی و جلوگیری از پیشرفت گیر افتادگی شانه داشته باشد. این تمرین‌ات اگر به ‌درستی و پیوسته انجام شوند، به تدریج ساختارهای درگیر را بازسازی کرده و کیفیت زندگی فرد را به ‌طرز چشمگیری بهبود می‌بخشند. توجه به ایمنی، رعایت اصول اجرا و پرهیز از انجام حرکات دردناک، کلید موفقیت در این روند درمانی است.

منبع: ترجمه شده از وبسایت