بیماری تنیس البو یا آرنج تنیس بازان (tennis elbow)

عوارض آرنج تنیس بازان چیست؟

عارضه آرنج تنیس‌بازان در صورت عدم درمان به‌ موقع و مناسب می‌تواند منجر به بروزعوارض مختلفی شود که همگی می‌توانند کیفیت زندگی و توانایی فرد در انجام فعالیت‌های روزمره را تحت تأثیر قرار دهند. برخی از مهم‌ترین عوارض این عارضه عبارت‌اند از:

درد مزمن

در صورتی که التهاب و آسیب تاندون‌ها به موقع درمان نشود، درد به صورت مزمن احساس خواهد شد. این درد ممکن است در ابتدا تنها هنگام انجام فعالیت‌های خاصی ایجاد شود، اما به تدریج می‌تواند در حالت استراحت نیز حس شود. درد مزمن، انجام فعالیت‌های روزمره را دشوار کرده و در نهایت نیز منجر به کاهش کیفیت زندگی می‌شود.

ضعف در دست و مچ

آرنج تنیس‌بازان می‌تواند باعث ضعف در عضلات ساعد و مچ شود. این ضعف در نتیجه آسیب به تاندون‌ها و عضلاتی که درگیر هستند به وجود می‌آید و توانایی فرد در گرفتن اجسام و انجام کارهای ساده‌ای مانند برداشتن یا نگه‌داشتن اجسام را کاهش می‌دهد. این ضعف ممکن است به مرور زمان بیشتر شود و حتی توانایی‌های حرکتی دست را نیز محدود کند.

کاهش دامنه حرکتی

به دلیل درد و التهاب ناشی از آرنج تنیس‌بازان، فرد ممکن است دچار کاهش دامنه حرکتی در ناحیه آرنج و مچ شود. این محدودیت در حرکات می‌تواند فرد را از انجام بسیاری از فعالیت‌های ورزشی یا کاری که نیاز به حرکات طبیعی دست دارند، بازدارد. کاهش دامنه حرکتی نیز به مرور زمان ممکن است وخیم شود و بر فعالیت‌های روزانه تأثیر منفی بگذارد.

تغییرات ساختاری در تاندون‌ها

در صورت عدم درمان مناسب، تاندون‌های ناحیه آرنج ممکن است دچار تغییرات ساختاری و فیبروز شوند. این تغییرات باعث سفت شدن و کاهش انعطاف‌پذیری تاندون‌ها شده و روند بهبودی را طولانی‌تر می‌کند. در موارد شدیدتر، تاندون‌ها ممکن است ضعیف‌تر شوند و احتمال پارگی آنها نیز افزایش یابد.

محدودیت در انجام فعالیت‌های ورزشی و کاری

عارضه آرنج تنیس‌بازان می‌تواند توانایی فرد در انجام فعالیت‌هایی که به قدرت و انعطاف دست نیاز دارند را کاهش دهد. این محدودیت به‌خصوص برای افرادی که به صورت حرفه‌ای در ورزش‌هایی مانند تنیس، بدمینتون، یا گلف مشغول هستند، یا در مشاغلی مانند نقاشی، نجاری و قصابی فعالیت می‌کنند، تاثیرات منفی زیادی دارد و ممکن است حتی باعث اجبار به ترک فعالیت یا تغییر شغل شود.

افزایش خطر آسیب‌دیدگی‌های دیگر

افرادی که به دلیل درد ناشی از آرنج تنیس‌بازان از تکنیک‌های نامناسب یا حرکات اصلاحی در دست و بدن خود استفاده می‌کنند، ممکن است دچار آسیب‌دیدگی‌های دیگر در مفاصل و عضلات شوند. این نوع آسیب‌ها ممکن است به نواحی دیگر مانند شانه یا مچ نیز گسترش پیدا کرده و مشکلات بیشتری ایجاد کند.

نیاز به انجام عما جراحی در موارد شدید

در مواردی که درمان‌های غیرجراحی موفقیت‌آمیز نباشند، ممکن است فرد به انجام عمل جراحی نیاز پیدا کند. این روش، اگرچه می‌تواند به بهبود فرد کمک نماید، اما دارای عوارض و مخاطراتی مانند عفونت، آسیب به اعصاب و نیاز به دوران نقاهت طولانی نیز هست. عمل جراحی همچنین ممکن است به بهبودی کامل منجر نشود و برخی از علائم آن همچنان در فرد باقی بمانند.

در مجموع، عارضه آرنج تنیس‌بازان می‌تواند منجر به ایجاد درد مزمن، ضعف عضلانی، محدودیت حرکتی و حتی تغییرات دائمی در ساختار تاندون‌ها شود.

آرنج تنیس بازان چگونه درمان می‌شود؟

آرنج تنیس بازان امکان دارد به‌صورت خودبه‌خودی با درمان ناچیز و مراقبت‌ها، بهبود یابد. بااین‌حال، این بهبودی تا 18 ماه طول می‌کشد. تکنیک‌های غیر جراحی اثبات شده‌ای وجود دارد که می‌تواند بهبودی را تسریع کند. درمان‌های غیر جراحی و کم تهاجمی برای آرنج تنیس بازان عبارت‌اند از:

• استراحت

فعالیت‌های خود را برای چند هفته متوقف یا کاهش دهید تا به تاندون‌ها زمان بدهید بهبود پیدا کنند.

• داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs)

NSAID ها، از جمله ایبوپروفن (Advil) و ناپروکسن (Aleve)، می‌توانند درد و التهاب را کاهش دهند.

• بریس‌ها

گاهی اوقات پزشک برای کاهش درد استفاده از بریس‌ها را تجویز می‌کند.

• استفاده از آتل

حمایت از ناحیه آرنج می‌تواند به تنظیم مجدد فیبرهای عضلانی و کاهش فشار کمک کند. پزشک معمولاً استفاده از آتل را به مدت 2 تا 3 هفته برای ازبین‌بردن آرنج تنیس بازان توصیه می‌کند.

• فیزیوتراپی

تمرینات فیزیوتراپی می‌تواند ماهیچه‌های ساعد را تقویت کند. ماساژ، اولتراسوند یا سایر تکنیک‌های تحریک‌کننده عضلات به کاهش درد و بهبود عملکرد کمک می‌کند.

• تزریق استروئید

کورتیکواستروئیدهای تزریقی به طور موقت درد و التهاب مفاصل را تسکین می‌دهند. این تزریق‌ها باید در ناحیه صحیح انجام شوند، به همین دلیل است که بسیاری از پزشکان این تزریق‌ها را تحت بررسی سونوگرافی انجام می‌دهند.

• درمان پلاسمای غنی از پلاکت (PRP)

پلاکت‌ها قطعات کوچک سلولی در خون هستند که به روند بهبودی کمک می‌کنند. در طی یک تزریق درمانی (PRP)، پزشک مقدار کمی از خون را برداشته و پلاکت‌ها را از سایر سلول‌های خونی جدا می‌کند. سپس پلاکت‌های غلیظ را تحت هدایت سونوگرافی به ناحیه آسیب‌دیده تزریق می‌کنند.

• درمان با امواج شوک برون بدنی

امواج صوتی می‌توانند بافت اسکار را بشکنند. همین امر باعث می‌شود جریان خون در ناحیه آسیب‌دیده بهبود یابد.

• تنوتومی با حداقل تهاجم

یک روش کم تهاجمی که برای برداشتن بافت تاندون دژنراتیو از داخل تاندون انجام می‌شود، تنوتومی است. در این روش از یک دستگاه به نام (TenJet) با فشار و مکش زیاد برای برداشتن هیدروژن بافت تاندون دژنراتیو استفاده می‌شود. این روش جایگزینی مناسب برای روش جراحی است.

اگر علائم پس از 6 تا 12 ماه از درمان‌های غیر جراحی بهبود نیافتند، پزشک جراحی را توصیه خواهد کرد: مانند دبریدمان باز یا آرتروسکوپی تاندون یا ترمیم تاندون. جراحی معمولاً شامل برداشتن تاندون و عضله آسیب‌دیده است. جراح بافت آسیب‌دیده را با تاندون و ماهیچه سالم از قسمت‌های مختلف بدن جایگزین می‌کند. بهبودی از طریق جراحی می‌تواند چهارتا شش ماه طول بکشد. پس از داشتن آرنج تنیس بازان، باید از بریس استفاده کنید تا از بازگشت علائم جلوگیری شود.

تقریباً 95 درصد از افراد مبتلا به آرنج تنیس بازان با درمان‌های غیر جراحی بهبود می‌یابند. پس از آن، آن‌ها می‌توانند فعالیت‌های خود را از سر بگیرند. به‌طورکلی 6 تا 18 ماه طول می‌کشد تا علائم به طور کامل از بین بروند. تعداد کمی از افراد نیاز به جراحی دارند. بین 80 تا 90 درصد افرادی که جراحی آرنج تنیس بازان انجام می‌دهند، در طی یک سال علائمشان بهبود پیدا می‌کند. درباره جراحی شانه اینجا بخوانید: جراحی شانه

روش‌ های پیشگیری از ابتلا به آرنج تنیس بازان

پیشگیری از عارضه آرنج تنیس‌بازان مستلزم توجه به استفاده صحیح از عضلات، رعایت تکنیک‌های صحیح و تقویت عضلات مرتبط است. این اقدامات می‌توانند از اعمال فشار مکرر و آسیب به تاندون‌ها جلوگیری کنند. مهم‌ترین روش‌های پیشگیری از این عارضه شامل:

تقویت عضلات ساعد و مچ

یکی از مهم‌ترین روش‌های پیشگیری از آرنج تنیس‌بازان، تقویت عضلات ساعد و مچ است. انجام تمرینات قدرتی مخصوص عضلات ساعد و مچ به تقویت و بهبود توانایی این عضلات کمک می‌کند و باعث می‌شود که تاندون‌ها کمتر تحت فشار قرار گیرند. انجام تمرینات ساده‌ای مانند خم و کشش مچ، گرفتن وزنه‌های سبک یا استفاده از توپ‌های تقویتی می‌توانند موثر واقع شوند.

استفاده از تکنیک‌های صحیح

افرادی که در ورزش‌هایی مانند تنیس، بدمینتون، یا حتی ورزش‌های دیگر فعالیت دارند، باید از تکنیک‌های صحیح استفاده کنند. استفاده از روش‌های نامناسب یا حرکات نادرست، فشار زیادی بر آرنج و تاندون‌ها وارد می‌کند. آموزش صحیح تکنیک‌ها و انجام صحیح تمرینات می‌تواند خطر ابتلا به این عارضه را کاهش دهد. در فعالیت‌هایی که نیاز به استفاده مکرر از دست دارند، توجه به نحوه انجام حرکات بسیار مهم است.

استراحت و عدم فعالیت‌های سنگین و مکرر

استراحت مناسب به عضلات و تاندون‌ها کمک می‌کند تا فرصت بازسازی و بهبود را داشته باشند. افرادی که فعالیت‌های تکراری انجام می‌دهند، باید زمان‌هایی را برای استراحت در نظر بگیرند تا از فشار مداوم بر تاندون‌ها جلوگیری شود. استراحت کافی به پیشگیری از فرسودگی و التهاب تاندون‌ها کمک می‌کند.

گرم کردن و انجام حرکات کششی

پیش از شروع هر فعالیت ورزشی یا کاری، باید عضلات و تاندون‌ها را به خوبی گرم کرد. حرکات گرم‌کردنی و کششی باعث افزایش انعطاف‌پذیری تاندون‌ها و کاهش احتمال آسیب می‌شود. به ویژه در ورزش‌هایی که نیاز به حرکات سریع و ناگهانی دارند، گرم کردن مناسب نقش مهمی را در پیشگیری از بروز عارضه آرنج تنیس‌بازان ایفا می‌کند.

استفاده از ابزار و تجهیزات مناسب

استفاده از ابزار و تجهیزات مناسب و متناسب با فعالیت می‌تواند فشار را از تاندون‌ها کاهش دهد. به عنوان مثال، در ورزش تنیس استفاده از راکت مناسب و متناسب با توان فردی بسیار مهم است. همچنین در فعالیت‌های دیگر نیز استفاده از ابزارهایی که فشار کمتری به دست وارد می‌کنند، می‌تواند موثر واقع شود.

اجتناب از انجام حرکات تکراری و شدید

حرکات تکراری و شدید می‌تواند باعث خستگی و آسیب به تاندون‌های ساعد و آرنج شود. در صورت امکان، باید میزان انجام حرکات تکراری را کاهش دهید و یا از انجام حرکات سنگین و خسته‌کننده به‌ طور مداوم خودداری کنید. تغییر وضعیت دست و استراحت میان فعالیت‌ها به کاهش فشار کمک بسیاری می‌کند.

استفاده از بریس

استفاده از بریس بر روی آرنج می‌تواند از ایجاد فشار بیش از حد به تاندون‌ها جلوگیری کند. بریس می‌تواند میزان فشار و کشیدگی آرنج را کاهش داده و به پیشگیری از آسیب‌دیدگی کمک کند. این روش برای افرادی که فعالیت‌های تکراری انجام می‌دهند بسیار مفید است.

توجه به علائم اولیه و اقدام به‌موقع

در صورت مشاهده علائمی مانند درد یا ناراحتی در آرنج، بهتر است بلافاصله ازانجام فعالیت‌هایی که فشار زیادی بر آرنج وارد می‌کنند، خودداری کرده و استراحت کافی به آرنج خود بدهید. اقدام به‌موقع در مراحل اولیه می‌تواند از بروز آسیب‌های جدی‌تر جلوگیری کند.

توجه به وضعیت بدن

حفظ وضعیت بدنی صحیح هنگام انجام فعالیت‌ها به کاهش فشار بر تاندون‌ها کمک می‌کند. وضعیت مناسب بدن، به‌ویژه هنگام کار با ابزار یا انجام ورزش، نقش موثری در پیشگیری از آرنج تنیس‌بازان دارد. آموزش وضعیت بدنی صحیح و حفظ آن در حین فعالیت می‌تواند موثر واقع شود.

به‌طور کلی، پیشگیری از آرنج تنیس‌بازان با تقویت عضلات، استفاده از تکنیک‌های صحیح و رعایت اصول استراحت و وضعیت بدن امکان‌پذیر است و از ایجاد آسیب جدی به آرنج جلوگیری خواهد کرد.

تفاوت میان آرنج تنیس‌ بازان و آرنج گلف باز چیست؟

آرنج تنیس‌بازان (Tennis Elbow) و آرنج گلف‌بازان (Golfer’s Elbow) هر دو از انواع تاندونیت‌ها هستند که بر اثر فشار و استفاده مکرر از عضلات و تاندون‌های اطراف آرنج بروز پیدا می‌کنند. اما این دو عارضه دارای تفاوت‌هایی با یکدیگر هستند که شناخت آنها به درمان بهتر و سریع‌تر فرد کمک بسیاری می‌کند. تفاوت آرنج تنیس بازان و آرنج گلف بازان را می‌توانیم در موارد زیر بررسی کنیم:

محل درد

• آرنج تنیس‌بازان: این عارضه در قسمت خارجی آرنج، درد و التهاب ایجاد می‌کند. درد در ناحیه‌ی برآمدگی استخوانی خارجی آرنج (اپی‌کوندیل خارجی) احساس می‌شود و به دلیل التهاب تاندون‌هایی است که به ماهیچه‌های پشت ساعد متصل‌ هستند. این نوع درد معمولاً در هنگام انجام حرکات کششی و چرخشی مچ دست و گرفتن اجسام بروز پیدا می‌کند.
• آرنج گلف‌بازان: این عارضه باعث ایجاد درد و التهاب در قسمت داخلی آرنج می‌شود. درد در ناحیه‌ی برآمدگی استخوانی داخلی آرنج (اپی‌کوندیل داخلی) احساس می‌شود و به تاندون‌هایی مربوط است که به ماهیچه‌های جلوی ساعد متصل‌ هستند. این درد در هنگام خم کردن مچ و گرفتن اجسام سنگین بیشتر احساس می‌شود.

علت بروز

• آرنج تنیس‌بازان: این عارضه اغلب بر اثر انجام حرکات تکراری به‌ وجود می‌آید که باعث کشش تاندون‌های بیرونی آرنج می‌شوند. این حرکات شامل ورزش‌هایی مانند تنیس، بدمینتون و سایر فعالیت‌هایی است که با حرکات مکرر و شدید دست همراه هستند.
• آرنج گلف‌بازان: این عارضه به دلیل فشار روی تاندون‌های داخلی ایجاد می‌شود و بیشتر در فعالیت‌هایی که با خم کردن مکرر مچ و گرفتن اجسام سنگین سر و کار دارند، مانند گلف، وزنه‌برداری یا حتی فعالیت‌هایی مثل تایپ کردن و نقاشی مشاهده می‌شود.

عضلات و تاندون‌های درگیر

• آرنج تنیس‌بازان: عضلات و تاندون‌های خارجی ساعد که وظیفه حرکات کششی و چرخشی مچ را بر عهده دارند، در این عارضه درگیر می‌شوند.
• آرنج گلف‌بازان: عضلات و تاندون‌های داخلی ساعد که وظیفه خم کردن مچ و انگشتان را بر عهده دارند، تحت تأثیر قرار می‌گیرند.

علائم

• آرنج تنیس‌بازان: درد در قسمت بیرونی آرنج که با گرفتن اجسام، بلند کردن وزنه یا حرکت‌های چرخشی مچ تشدید می‌شود. همچنین ممکن است احساس ضعف در مچ و ساعد نیز ایجاد شود.
• آرنج گلف‌بازان: درد در قسمت داخلی آرنج که با خم کردن مچ و گرفتن اشیاء تشدید می‌شود. ضعف در دست و ساعد نیز از علائم دیگر این عارضه هستند.

 درمان

روش‌های درمان این دو عارضه تقریبا مشابه هستند و شامل استراحت، استفاده از کمپرس سرد، فیزیوتراپی و در صورت نیاز مصرف داروهای ضدالتهاب و تزریق است. در موارد شدید، عمل جراحی نیز ممکن است توصیه شود.

به طور کلی، تفاوت اصلی این دو عارضه در محل درد (خارجی یا داخلی آرنج) و عضلات و تاندون‌های درگیر است که برای درمان آنها باید بر ناحیه اصلی درد تمرکز شود.

سوالات متداول

آیا آرنج تنیس بازان، بازوها را تحت ‌تأثیر قرار می‌دهد؟

عارضه آرنج تنیس‌ بازان می‌تواند به ‌طور غیرمستقیم بازوها را نیز تحت تأثیر قرار دهد. این عارضه عمدتاً بر تاندون‌های ناحیه خارجی آرنج اثر می‌گذارد، اما با پیشرفت التهاب و درد، ممکن است فرد برای کاهش فشار از تکنیک‌های جبرانی در حرکات خود استفاده کند.

این امر می‌تواند منجر به تنش در عضلات بازو و حتی شانه شود و به مرور زمان باعث ایجاد درد و خستگی در این نواحی گردد. ضعف در ساعد و محدودیت حرکات طبیعی نیز می‌تواند فشار مضاعفی به عضلات و مفاصل دیگر از جمله بازو، وارد کند.

چه موقع باید به دکتر مراجعه کنیم؟

اگر هر یک از موارد زیر را داشتید باید سریعاً به پزشک مراجعه کنید.

• مشکل در حرکت بازو، دراز کردن بازو یا نگه‌داشتن وسایل.
• مفاصل قرمز، متورم، یا برآمدگی روی آرنج.
• درد شدیدی که خواب یا فعالیت‌های روزانه را مختل می‌کند.

هرکسی که فعالیت یا کاری انجام می‌دهد که به حرکات مکرر بازو نیاز دارد (کشش و خم شدن) می‌تواند به آرنج تنیس بازان مبتلا شود. اگر خم کردن و راست کردن بازو باعث درد می‌شود یا آرنج بیرونی حساس به لمس است، به پزشک خود مراجعه کنید. پزشک می‌تواند پیشنهاداتی برای کاهش درد و التهاب ارائه دهد. به‌ندرت افراد مبتلا به آرنج تنیس بازان نیاز به جراحی دارند. با درمان مناسب، می‌توانید با خیال راحت به کار یا فعالیت‌هایی که از انجام آن‌ها لذت می‌برید، بدون درد بازگردید.

آرنج تنیس بازان چقدر رایج است؟

بین 1 تا 3 درصد از آمریکایی‌ها به آرنج تنیس بازان مبتلا می‌شوند. این بیماری در افراد 30 تا 50 ساله شایع است و همه جنسیت‌ها را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. در افراد ایرانی که بیش از اندازه از آرنج، ساعد و مچ خود استفاده می‌کنند نیز این عارضه دیده می‌شود.

حرکات ورزشی مناسب

حرکات ورزشی مناسب برای این بیماری به شرح زیر است که به ترتیب باید انجام شود:

جمع بندی

آرنج تنیس بازان یا تنیس البو نوعی التهاب در تاندون‌های ناحیه خارجی آرنج است که به دلیل استفاده مکرر از دست و انجام حرکات تکراری و پرفشار مانند بازی تنیس یا فعالیت‌های سنگین ایجاد می‌شود. این عارضه با درد، ضعف در ساعد و کاهش توانایی در گرفتن اجسام همراه است.

در صورت عدم درمان، آرنج تنیس بازان می‌تواند منجر به ایجاد عوارضی همچون درد مزمن، کاهش دامنه حرکتی و ضعف عضلانی شود. پیشگیری از این عارضه با تقویت عضلات ساعد، استفاده از تکنیک‌های صحیح و رعایت اصول استراحت و وضعیت بدنی امکان‌پذیر است.