آرتروسکوپی شانه: پروسه، مزایا و عوارض

آرتروسکوپی شانه به عنوان یک روش‌های درمانی پیشرفته و کم‌تهاجم، تحول بزرگی در درمان آسیب‌های شانه به وجود آورده است. نتایج تحقیقات نشان می‌دهند که مشکلات شانه از جمله آسیب‌های تاندونی، پارگی‌های روتاتور کاف و التهابات مزمن، میلیون‌ها نفر را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار می‌دهند. با افزایش شیوع این مشکلات و اهمیت حرکت طبیعی شانه در زندگی روزمره، روش‌های دقیق‌تر و مؤثرتری برای درمان آسیب‌های مرتبط با شانه مورد استفاده قرار می‌گیرند.

در این روش، پزشک با وارد کردن یک دوربین کوچک و ابزارهای تخصصی به مفصل شانه، بدون نیاز به ایجاد برش‌های بزرگ، آسیب‌ها را تشخیص داده و آن ها را به طور موثر درمان می‌کند. این تکنیک نه‌تنها دقت بیشتری دارد، بلکه باعث بهبود سریع‌تر و کاهش درد و عوارض جانبی پس از عمل می‌شود. ارتروسکوپی به‌ طرز چشمگیری دوران نقاهت پس از جراحی را کاهش داده و به بیماران امکان می‌دهد تا در مدت زمان کوتاه‌تری بتوانند فعالیت‌های روزمره خود را از سر بگیرند.

در ادامه این مطلب، نحوه انجام جراحی آرتروسکوپی شانه را مورد بررسی قرار می‌دهیم و شما را با مزایای این روش درمانی نوین آشنا خواهیم کرد. با ما همراه باشید.

آرتروسکوپی شانه چیست؟

آرتروسکوپی شانه یک روش جراحی کم‌تهاجم است که برای تشخیص و درمان مشکلات مختلف شانه مورد استفاده قرار می‌گیرد. در این روش، جراح از یک دوربین کوچک و باریک به قطر 4 میلی‌متر (آرتروسکوپ) استفاده می‌کند تا به کمک آن بتواند داخل مفصل شانه را مشاهده کند.

در ابتدا چندین برش کوچک (حدود 5 الی 10 میلی‌متری) در ناحیه شانه ایجاد می‌شود و آرتروسکوپ از طریق یکی از این برش‌ها وارد مفصل خواهد شد. سپس تصاویر ثبت‌شده توسط دوربین به یک مانیتور منتقل می‌شود و به جراح امکان می‌دهد تا ساختارهای داخلی شانه را به دقت مورد بررسی قرار دهد.

در صورت تشخیص مشکلاتی مانند پارگی تاندون‌ها، التهاب یا آسیب غضروفی، جراح با استفاده ابزارهای تخصصی که از طریق برش‌های دیگر وارد شده‌اند، نسبت به رفع مشکل اقدام می‌کند.

یکی از مزایای اصلی عمل آرتروسکوپی شانه نسبت به روش‌های باز سنتی، کوچک بودن برش‌ها و کاهش خطر عفونت و عوارض جانبی پس از عمل است.

این روش همچنین باعث کاهش درد پس از جراحی و کوتاه‌تر شدن دوران بهبودی می‌شود، زیرا به بافت‌های اطراف شانه، آسیب کمتری وارد خواهد شد. پس از اتمام جراحی، بیمار معمولاً به یک دوره فیزیوتراپی نیاز دارد تا حرکت و قدرت شانه به‌طور کامل بازیابی شود. آرتروسکوپی شانه به‌طور گسترده برای درمان پارگی روتاتور کاف، بی‌ثباتی مفصل شانه، التهاب کیسه‌های مفصلی و آسیب‌های غضروفی استفاده می‌شود.

ساختار شانه

شانه مفصلی پیچیده است که  نسبت به دیگر مفصل های بدن، بازه حرکتی بیشتری دارد. این مفصل از سه  استخوان تشکیل شده است: استخوان بازویی (humerus)، کتف (scapula) و ترقوه (clavicle)

کاسه شانه

 قسمت فوقانی استخوان بالای بازوی شما در یک حفره گرد، در ترقوه جای میگیرد. و حفره گلنوئید (حفره کاسه ای) نامیده می شود. بافت لغزنده ای سطح گلنوئید را می پوشاند. این بافت سطح صاف و بدون اصطکاک را تشکیل می دهد. و کمک می کند تا حرکت استخوان ها روی یکدیگر راحت تر شود.

گلنوئید

توسط غضروف فیبرهای مستحکم و ریشه داری به نام لابروم احاطه شده است. لابروم یک حلقه دایره ای شکل در اطراف گلنوئید ایجاد می کند، ثبات  آن را افزایش داده و مفصل را محکم می کند.

کپسول شانه

این مفصل توسط  رشته های رباط احاطه شده است. آنها کپسولی را تشکیل می دهند که قسمت های مختلف مفصل را در کنار هم نگه می دارد. سطح زیرین کپسول توسط غشایی نازک به نام سینوویوم پوشانده شده است. سینوویم مایعی بنام سینوویال تولید می کند که باعث نرم شدن حرکت مفصل می شود.

روتاتور کاف عضلات چرخاننده شانه:

چهار تاندون کپسول را احاطه کرده  و شانه را در مرکز نگاه می دارند. این بافت ضخیم تاندونی روتاتور کاف نامیده می شود. این قسمت، بخش بالایی بازویی را پوشانده و آنرا به کتف متصل می کند.

بورسا

حفره ای پر از مایع که از اصطکاک استخوان و غضروف جلوگیری میکند. بورسا یک عضو کیسه مانند،  بین عضلات گرداننده شانه و استخوان بالای شانه شما (آکرومیون) است. بورسا به تاندون های عضلات گرداننده شانه کمک می کند تا حرکت بازو را تسهیل نماید.

بیشترین دلایل مشکلات شانه، صدمات، فشار بیش از حد و سایش ناشی از افزایش سن است. آرتروسکوپی شانه می تواند علائم دردناک بسیاری از این مشکلات را برطرف کند. به عنوان مثال مشکلاتی که باعث صدمه به تاندون های روتاتور کاف، لابروم ،غضروف مفصلی و دیگر بافت های دور مفصل شانه می شوند.

روشهای معمول آرتروسکوپی عبارتند از:

• ترمیم روتاتور کاف
• برداشتن یا ترمیم لابروم
• ترمیم رباط ها
• برداشتن بافت ملتهب یا غضروف شل
• ترمیم دررفتگی مکرر شانه

با آرتروسکوپی می توان عمل های جراحی غیر معمول تری مانند شل کردن عصب، ترمیم شکستگی جزئی و برداشت کیست را هم  انجام داد. بعضی از عمل های جراحی مانند جایگزینی شانه هنوز مستلزم جراحی باز با  شکاف های عمیق تر هستند.

برنامه ریزی برای عمل جراحی

متخصص جراحی شانه پیش از جراحی جهت حصول اطمینان از امنیت جراحی ممکن است کارهایی را انجام دهد. مانند آزمایش خون، الکتروکاردیوگرام یا عکس اشعه ایکس.

اگر بیمار دارای مشکل پزشکی جدی باشد، قبل از جراحی ارزیابی دقیقتری مورد نیاز است. جراح باید از داروهای مصرفی یا مکمل های غذایی بیمار مطلع باشد. بیمار باید قبل از جراحی مصرف برخی از این داروها و مکمل ها را با نظر پزشک قطع کند.

بیمارستان یا مرکز جراحی قبل از جراحی با بیمار تماس می گیرند تا جزییات عمل را در اخیار آنها قرار دهند. بیمار باید دستورات را کاملا رعایت کند. و قبل از جراحی چیزی نخورد یا نیاشامد.

پیش  از شروع جراحی، متخصص بیهوشی تیم پزشکی در مورد گزینه های بیهوشی با شما صحبت میکند. احتمال دارد، آرتروسکوپی شانه با فلج ناحیه ایی عصبی انجام شود که شانه و بازوی بیمار را بی حس می کند. این داروی  بی حس کننده به قسمت پایه گردن یا بالای شانه تزریق می شود. اعصابی که حس شانه و بازو را کنترل می کنند در اینجا قرار دارند. به علاوه استفاده از این نوع  بیهوشی در حین عمل جراحی به کنترل درد تا چند ساعت پس از اتمام عمل جراحی  نیز کمک می کند. و جراحان بسیاری از ترکیب داروی بی حسی و داروی بیهوشی سبک استفاده می کنند. چون ممکن است بیماران در طول عمل جراحی از ماندن در یک حالت ثابت دچار ناراحتی و استرس شوند.

ولی اکثریت جراحی های آرتروسکوپی کمتر از یک ساعت بطول میانجامد. مدت عمل جراحی به یافته های پزشک جراح و ترمیم های مورد نیاز بستگی دارد.

پروسه جراحی آرتروسکوپی

در اتاق عمل، بیمار به گونه ای قرار می گیرد که جراح بتواند به راحتی دستگاه آرتروسکوپ را تنظیم نماید. تا نمای واضحی از درون شانه را ببیند. دو حالت معمول برای بیمار هنگام جراحی آرتروسکوپی شانه عبارتند از:

• حالت صندلی ساحلی (Beach chair): این موقعیت نیمه نشسته شبیه به نشستن روی صندلی راحتی است.
• حالت decubitus پهلویی: در این موقعیت بیمار روی تخت جراحی به پهلو خوابانده می شود.

هر حالت مزیتهای مخصوص به خود را دارد. انتخاب جراح بر اساس نوع جراحی و روش آموزش دانشگاهی آنها است. پس از آنکه بیمار در موقعیت مناسب قرار گرفت، در صورت نیاز موهای قسمت مورد نظر تراشیده شده و سپس توسط مایع ضدعفونی کننده، پوست ناحیه شانه تمیز میگردد. پارچه استریل روی بازو و شانه قرار گرفته و به احتمال زیاد ساعد در میان ابزاری قرار می گیرد تا بازوی بیمار ثابت بماند. شکستگی ساعد

عمل آرتروسکوپی شانه در چندین مرحله انجام می‌شود تا پزشک در ابتدا مشکل را شناسایی کند و سپس اقدامات درمانی مناسب را انجام دهد. مراحل انجام ارتروسکوپی شانه شامل:

• بیهوشی: بیمار در ابتدا تحت بیهوشی عمومی یا بی‌حسی موضعی (نخاعی یا بلوک عصبی) قرار می‌گیرد تا در طول عمل هیچگونه دردی را احساس نکند.
• آماده‌سازی ناحیه شانه: پس از بیهوشی، ناحیه شانه با مواد ضدعفونی‌کننده کاملا تمیز و استریل می‌شود تا خطر عفونت به حداقل برسد.
• ایجاد برش‌های کوچک: سپس جراح چندین برش کوچک در اطراف مفصل شانه ایجاد می‌کند. این برش‌ها به اندازه‌ای هستند تا ابزارهای جراحی و آرتروسکوپ به راحتی از آنها عبور کنند.
• ورود آرتروسکوپ به مفصل: آرتروسکوپ (یک دوربین کوچک و باریک) از طریق یکی از برش‌ها وارد مفصل شانه می‌شود. سپس تصاویر دقیق از وضعیت داخل مفصل به مانیتور ارسال می‌شود تا جراح بتواند ساختار داخلی شانه را با دقت مشاهده کند.
• بررسی و تشخیص مشکل: جراح ابتدا با استفاده از آرتروسکوپ، مفصل شانه را به‌ طور کامل مورد بررسی قرار می‌دهد تا مشکلاتی مانند پارگی تاندون، التهاب یا آسیب غضروفی را شناسایی کند.
• درمان مشکل: ابزارهای جراحی کوچک از طریق برش‌های دیگر وارد مفصل می‌شوند و جراح با استفاده از آنها مشکل شناسایی‌شده را برطرف می‌کند. مرحله درمان ممکن است شامل بخیه زدن تاندون، برداشتن بافت‌های ملتهب یا ترمیم غضروف باشد.
• خارج کردن ابزارها و بستن برش‌ها: جراح پس از اتمام عمل، آرتروسکوپ و ابزارهای جراحی را از شانه خارج می‌کند. سپس برش‌های کوچک با بخیه‌های کوچک یا نوارهای چسبی بسته می‌شوند.
• پوشاندن شانه با باند: روی شانه با بانداژ مخصوص پوشانده می‌شود تا از عفونت زخم‌ها پس از جراحی جلوگیری به عمل آید.
• انتقال بیمار به اتاق ریکاوری: بیمار به اتاق ریکاوری منتقل می‌شود تا تحت نظر پزشکان و پرستاران قرار ‌گیرد. در این مرحله، اثرات داروی بیهوشی به تدریج از بین می‌رود و وضعیت بیمار پس از جراحی مورد بررسی قرار می‌گیرد.
• ارزیابی و برنامه‌ریزی برای بهبودی: پزشک پس از هوشیاری کامل بیمار، وضعیت شانه وی را بررسی کرده و برنامه فیزیوتراپی و مراقبت‌های بعد از جراحی را تعیین می‌کند.

دوره بهبودی – دوره پس از جراحی

بعد از جراحی، بیمار قبل از ترخیص 1 تا 2 ساعت به اتاق بهبود (ریکاوری) انتقال پیدا می کند. پرستاران در صورت نیاز هوشیاری ذهن بیمار را بررسی کرده و داروی مسکن تجویز می شود. بیمار باید تا منزل همراهی شود و شب اول نیز، شخصی همراه وی باشد.

استراحت در منزل

اگرچه بهبودی ناشی از آرتروسکوپی اغلب سریعتر از بهبودی از روش جراحی باز است. اما ممکن است بهبودی مفصل شانه از چند هفته تا چند ماه طول بکشد. بیمار باید تا چند هفته پس از جراحی انتظار درد و ناراحتی را داشته باشد. ولی اگر جراحی سنگین تر باشد، رفع درد بیشتر طول می کشد. یخ به برطرف کردن درد و التهاب کمک می کند. در صورت نیاز، پزشک داروی مسکن تجویز خواهد کرد.

چندین نوع مسکن برای کنترل درد در دسترس قرار دارند. از جمله داروهای شبه افیونی، داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAIDs) و بی حس کنندگان موضعی. درمان درد با استفاده از دارو می تواند باعث راحتی خیال بیمار شود، که به بدن فرصت می دهد سریعتر ترمیم شود. و با سرعت بیشتری از عمل جراحی بهبود یابد.

داروهای شبه افیونی (Opioids)، مسکن های بسیار خوبی هستند. ولی مخدر بوده و می توانند اعتیادآور باشند. استفاده از این نوع داروها طبق تجویز پزشک بسیار مهم است. به محض بهبود درد، باید مصرف این داروها را متوقف کنید.

با اینکه اثری بر پروسه ترمیم ندارد، به پشت خوابیدن می توان به شانه فشار وارد کرده و باعث ناراحتی شود. بعضی از بیماران در روزهای اول جراحی با خوابیدن روی صندلی راحتی یا خوابیدن روی تخت و روی چند بالش، احساس راحتی بیشتری دارند.

چند روز پس از جراحی، بیمار میتواند بانداژها را با باند معمولی جایگزین کند. وقتی زخم خشک شد بیمار می تواند استحمام کند. اما باید سعی کنند تا بخیه ها بیش از حد خیس نشوند. و به آنها فشار بیش از اندازه وارد نشود.

بیمار به احتمال زیاد برای ممانعت از حرکت  شانه خود به اسلینک یا بند احتیاج خواهد داشت. جراح درباره مدت احتیاج به این ابزار کمکی با  بیمار صحبت خواهد کرد.

دوره توانبخشی پس از جراحی آرتروسکوپی

دوره توانبخشی نقش مهمی در بازگشت بیمار به فعالیت های روزانه دارد. یک برنامه تمرینی می تواند به بازگرداندن قدرت و حرکت شانه کمک کند. جراح براساس پروسه های جراحی لازم برنامه توانبخشی برای بیمار طراحی می کند.

اگر بیمار ترمیم جراحی پیچیده تری داشته باشد، جراح می تواند متخصص علوم درمانی را برای اجرای تمرین معرفی یا توصیه کند. تعهد به برنامه توانبخشی برای ثمربخش بودن جراحی بسیار مهم است.

مزایای آرتروسکوپی شانه

جراحی آرتروسکوپی امروزه به‌ طور گسترده برای تشخیص و درمان آسیب‌های مرتبط با شانه انجام می‌شود. این تکنیک نه ‌تنها برای جراحان امکان مشاهده دقیق‌تر و بهبود نتایج درمانی را فراهم می‌کند، بلکه برای بیماران نیز دارای مزایای متعددی است که از مهم‌ترین آنها می‌توانیم به موارد زیر اشاره کنیم:

• ایجاد برش‌های کوچک و کم‌تهاجمی بودن: در ارتروسکوپی شانه، به جای ایجاد برش‌های بزرگ، تنها چند برش کوچک ایجاد می‌شود که به کاهش خطر عفونت و جای زخم وهمچنین بهبود سریع‌تر پوست و بافت‌ها کمک بسایاری می‌کند.
• کاهش درد پس از جراحی: به دلیل آسیب کمتر به بافت‌های اطراف مفصل شانه، بیماران درد کمتری را پس از جراحی تجربه می‌کنند. این امر باعث می‌شود تا نیاز به مصرف داروهای مسکن کاهش یابد و دوران نقاهت نیز راحت‌تر سپری شود.
• دوره بهبودی کوتاه‌تر: بیماران پس از انجام آرتروسکوپی معمولاً سریع‌تر می‌توانند فعالیت‌های روزمره خود را از سر بگیرند. دوره بهبودی کوتاه‌تر به این معناست که فرد زودتر می‌تواند فعالیت‌های عادی یا ورزشی خود را انجام دهد.
• دقت بالا در تشخیص و درمان: با استفاده از دوربین آرتروسکوپ، جراح می‌تواند وضعیت داخل مفصل شانه را با دقت بالا مشاهده کند. این تکنیک به شناسایی و درمان مشکلات کوچک و غیرقابل مشاهده با روش‌های دیگر کمک کرده و از بروز مشکلات آتی جلوگیری خواهد کرد.
• کاهش عوارض بعد از عمل: به دلیل کم‌تهاجم بودن این روش و ایجاد برش‌های کوچک، خطر بروز عوارضی مانند عفونت، خونریزی یا آسیب به بافت‌های مجاور به‌ طرز قابل توجهی کاهش می‌یابد.
• مناسب برای طیف گسترده‌ای از مشکلات شانه: آرتروسکوپی می‌تواند برای درمان بسیاری از مشکلات شانه از جمله پارگی تاندون، ناپایداری مفصل، التهابات مزمن و آسیب‌های غضروفی مورد استفاده قرار گیرد. این روش دارای انعطاف‌ بالایی در درمان آسیب‌های مختلف است.

عوارض جراحی آرتروسکوپی

بیشتر بیماران بعد از جراحی آرتروسکوپی شانه دچار عوارض نمی شوند. ولی مانند هر جراحی دیگری خطرهایی وجود دارد. بیشتر این عوارض فرعی و قابل درمان هستند. مشکلات بالقوه آرتروسکوپی شامل عفونت، خونریزی بیش از حد، لخته های خونی و صدمه به رگها یا عصب ها است.

پزشک قبل از عمل جراحی این عوارض را با بیمار در میان می گذارد.

• خونریزی: گاهی مواقع ممکن است خونریزی خفیف در محل جراحی رخ دهد. در موارد نادر، خونریزی شدیدتر نیاز به مداخله بیشتر را ایجاد می‌کند.
• لختگی خون: در برخی موارد، احتمال تشکیل لخته‌های خون در وریدهای عمقی پا یا شانه وجود دارد که می‌تواند خطرناک باشد.
• آسیب به عصب‌ها یا عروق خونی: خطر آسیب به عصب‌ها یا عروق خونی نزدیک محل جراحی ممکن است به عنوان یک عارضه اتفاق بیفتد که می‌تواند منجر به ایجاد درد یا ضعف در ناحیه شانه یا بازو شود.
• مشکلات مربوط به بیهوشی: عوارض ناشی از بیهوشی، مانند واکنش‌های آلرژیک یا عوارض تنفسی ممکن است در برخی از بیماران رخ دهد.
• عدم بهبود کافی: در برخی موارد، بیماران ممکن است بهبود مطلوبی را پس از جراحی تجربه نکنند و علائم همچنان باقی بمانند.
• جوش خوردن نامناسب تاندون: تاندون‌ها ممکن است به درستی به هم جوش نخورند که در این صورت باید جراحی مجددا انجام شود.
• سفتی مفصل: برخی بیماران ممکن است پس از عمل با سفتی یا محدودیت حرکتی در شانه مواجه شوند.

بسیاری از این عوارض نادر هستند و با مراقبت‌های صحیح قبل و بعد از جراحی، می‌توان خطر بروز آن‌ها را تا حد زیادی کاهش داد. مشاوره با جراح حرفه‌ای و انجام بررسی‌های لازم به بیماران کمک می‌کند تا با آگاهی از این عوارض، تصمیم‌گیری بهتری داشته باشند.

نتایج طولانی مدت

چون بیماران دارای شرایط مختلف سلامت هستند، زمان بهبود برای هر بیمار متفاوت است. اگر ترمیم جزئی باشد، بیمار به بند گردن (sling) احتیاج نخواهد داشت و قدرت شانه پس از مدت توانبخشی کوتاهی به حالت عادی باز می گردد. بیمار می تواند چند روز بعد از جراحی به کار یا مدرسه بازگردد.

زمان بهبودی از جراحی های سنگین تر بیشتر طول می کشد. با اینکه شکاف های آرتروسکوپی کوچک هستند، صدمات سنگین در مفصل می توانند با این عمل جراحی ترمیم شوند. بهبود کامل تنها چند ماه طول می کشد. با اینکه می تواند پروسه آهسته ایی باشد، رعایت توصیه های پزشک و برنامه توان بخشی برای نتیجه موفقیت آمیز حیاتی است.

بهترین زمان برای انجام ارتروسکوپی شانه

جراحی آرتروسکوپی شانه پس از معاینه توسط جراح متخصص و بررسی شرایط جسمانی و سوابق پزشکی بیمار تجویز می‌شود. با این حال، پزشک برای تصمیم به انجام آرتروسکوپی معمولا عوامل زیر را مورد ارزیابی قرار می‌دهد:

نوع و شدت آسیب

نوع آسیب به شانه از جمله مانند پارگی تاندون یا التهاب مزمن و همچنین شدت آن تأثیر زیادی بر زمان جراحی دارد. در برخی موارد، درمان‌های غیرجراحی ممکن است در ابتدا مورد استفاده قرار گیرند.

علائم و نشانه‌ها

شدت و تداوم علائم مانند درد، ضعف و محدودیت حرکتی می‌تواند نشان‌دهنده نیاز به جراحی باشد. اگر علائم بهبود پیدا نکنند و یا وخیم‌تر شوند، احتمالا انجام جراحی آرتروسکوپی برای بیمار تجویز خواهد شد.

پاسخ به درمان‌های غیرجراحی

مدت ‌زمانی که بیمار به درمان‌های غیرجراحی مانند فیزیوتراپی، داروهای ضدالتهاب و تزریق استروئید پاسخ می‌دهد، نیز در تعیین زمان جراحی مؤثر است. اگر درمان‌های غیرجراحی اثربخش نباشند، جراحی احتمالا گزینه‌ مناسبی خواهد بود.

سن و وضعیت عمومی بیمار

سن و وضعیت کلی سلامتی بیمار نیز می‌تواند تأثیر زیادی بر زمان جراحی داشته باشد. در برخی موارد، برخی وضعیت‌های پزشکی زمینه‌ای ممکن است باعث ایجاد تاخیر در زمان جراحی شوند.

تمامی این عوامل در تشخیص پزشک و تعیین زمان جراحی، تاثیرگذار هستند و باید به دقت مورد بررسی قرار گیرند.

کاربردهای جراحی آرتوروسکوپی شانه

آرتروسکوپی شانه یک روش جراحی پیشرفته و کم‌تهاجم است که برای تشخیص و درمان مشکلات مختلف مفصل شانه به کار می‌رود. این تکنیک به جراحان امکان می‌دهد تا با دقت بالا به ترمیم آسیب‌ها و بهبود عملکرد شانه بپردازند و در نتیجه کیفیت زندگی بیماران را افزایش دهند. از مهم‌ترین کاربردهای جراحی ارتروسکوپی شانه می‌توانیم به موارد زیر اشاره کنیم:

• پارگی روتاتور کاف: برای ترمیم پارگی تاندون‌های روتاتور کاف که حرکت شانه را کنترل می‌کنند.
• بی‌ثباتی شانه: برای درمان دررفتگی مکرر یا ناپایداری مفصل شانه.
• التهاب و آسیب بافت‌های نرم: برای برداشتن یا ترمیم بافت‌های ملتهب مانند بورسیت یا تاندونیت.
• آسیب غضروفی یا آرتروز: برای ترمیم یا صاف کردن غضروف‌های آسیب‌دیده و در موارد خاص، درمان آرتروز شانه.
• برداشتن اجسام آزاد: برای خارج کردن اجسام کوچک مانند تکه‌های استخوان یا غضروف که در مفصل گیر کرده‌اند.
• کپسول شانه یخ‌زده (فروزن شولدر): برای آزادسازی و کشش بافت‌های سفت شده در این بیماری.
• آسیب لیبروم (لبه غضروفی مفصل): برای ترمیم یا برداشتن قسمت‌های آسیب‌دیده لبه غضروفی مفصل شانه.

آرتروسکوپی تاندون شانه

آرتروسکوپی تاندون شانه به‌طور خاص برای تشخیص و ترمیم آسیب‌های تاندون‌های شانه، به ویژه تاندون‌های روتاتور کاف انجام می‌شود. در این روش، جراح با استفاده از آرتروسکوپ و ابزارهای جراحی، برش‌های کوچکی در ناحیه شانه ایجاد می‌کند تا به داخل مفصل دسترسی پیدا کند. این تکنیک جراحی شانه، امکان مشاهده دقیق بافت‌های داخلی و شناسایی پارگی‌ها، التهاب‌ها یا آسیب‌های دیگر را فراهم می‌کند. پس از تشخیص، جراح می‌تواند تاندون‌های آسیب‌دیده را ترمیم کند، آنها را بخیه بزند و یا بافت‌های ملتهب را خارج کند. مهم‌ترین مزایای این روش شامل دوره بهبودی کوتاه‌تر، درد کمتر و عوارض جانبی محدودتر نسبت به جراحی‌های سنتی است. به همین دلیل، آرتروسکوپی تاندون شانه به عنوان یک گزینه محبوب برای درمان مشکلات شانه در نظر گرفته می‌شود.

آتروسکوپی شانه با ترمیم روتاتور کاف

عضلت گرداننده شانه یا روتاتور کاف شامل چهار تاندون و عضله است که به حفظ حرکت و ثبات مفصل شانه کمک می‌کند. روتاتور کاف نقش حائز اهمیتی را در حرکات شانه از جمله بالا بردن و چرخاندن بازو به‌ویژه در هنگام انجام فعالیت‌های ورزشی و حرکات روزمره ایفا می‌کند. آسیب به این ناحیه می‌تواند ناشی از ضربه، حرکات تکراری، افزایش سن یا آرتروز باشد و معمولاً با درد، ضعف و محدودیت حرکتی همراه است.

آسیب به روتاتور کاف معمولاً به صورت پارگی‌های جزئی یا کامل تاندون‌ها رخ می‌دهد که می‌تواند منجر به ایجاد درد مزمن و کاهش عملکرد شانه شود. درمان‌های غیرجراحی مانند فیزیوتراپی و داروهای ضدالتهاب معمولاً در ابتدا مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما در صورت عدم بهبود، جراحی ممکن است ضرورت پیدا کند.

روش جراحی برای ترمیم آسیب‌های روتاتور کاف به صورت آرتروسکوپی انجام می‌شود. در این تکنیک، جراح با استفاده از آرتروسکوپ به داخل مفصل شانه دسترسی پیدا کرده و پارگی‌های تاندون را ترمیم می‌کند. این روش کم‌تهاجم، دوران نقاهت کوتاه‌تری دارد و به بیماران امکان می‌دهد تا به سرعت، فعالیت‌های روزمره خود را از سر بگیرند.

آرتروسکوپی شانه یخ زده

آرتروسکوپی شانه یخ‌زده که به نام “فروزن شولدر” نیز شناخته می‌شود، یک روش جراحی کم‌تهاجم است که برای درمان این وضعیت دردناک و محدودکننده شانه به کار می‌رود. شانه یخ‌زده به حالت سفت و دردناکی اطلاق می‌شود که فرد در آن با کاهش دامنه حرکتی مواجه است. این وضعیت به‌طور معمول بر اثر التهاب و ایجاد بافت‌های زخم در کپسول مفصل شانه ایجاد می‌شود.

در این روش نیز جراح با استفاده از یک آرتروسکوپ به داخل مفصل شانه دسترسی پیدا می‌کند. این تکنیک امکان مشاهده دقیق ساختارهای داخلی و ارزیابی میزان آسیب را فراهم می‌آورد. سپس جراح با استفاده از ابزارهای جراحی می‌تواند بافت‌های زخم را برش داده و کپسول شانه را آزاد کند تا حرکت طبیعی شانه مجددا بازیابی شود. این روش به دلیل کم‌تهاجم بودن، عوارض کمتری به همراه دارد و معمولاً دوره بهبودی سریع‌تری را برای بیماران به ارمغان می‌آورد.